Rixke Rail’s Archives

Accueil > Het Spoor > Maatschappij > Vragen...

Vragen...

mercredi 26 juin 2019, par rixke

Is het wel voldoende kritiek te weerleggen ? Dienen wij er niet voor te waken dat het publiek zich een frissere voorstelling maakt van het spoor ? Voelt elke spoorman zich verantwoordelijk voor de sympathie die de klanten voor onze onderneming hebben ? Is hij er zeker van alles te doen wat in zijn macht ligt om de gunst van de cliënteel te winnen ?

Erkent elke dienstleider ronduit de oorzaken van een exploitatie-incident en verontschuldigt hij zich hiervoor bij hen die eronder geleden hebben ? Voelt hij zich inferieur ten opzichte van de concurrentie of steekt hij luide de loftrompet over de faam van het spoor ? Doet hij het nodige om rondom zich positieve informatie te verspreiden ? Verdedigt hij de beroepsfierheid van de spoorman ?

Dat zijn, onder andere, de vragen die men zich stelt bij het lezen van een artikel dat onder de handtekening van Alan Clarke, chef van de Public Relations bij de Scottish Region van de B.R., in Modern Railways verschenen is.

De auteur betreurt vooral dat men er niet in geslaagd is de brede lagen van het publiek ervan te overtuigen dat ze bij de spoorweg « waar voor hun geld krijgen ». Hij vraagt zich af hoeveel abonnees beseffen wat ze voor de prijs van een krant aangeboden krijgen. « Het marktonderzoek, zegt hij, de enquêtes over de reacties van het publiek op onze publiciteit en schier elk gesprek dat over de spoorwegen in cafés, clubs of andere gelegenheden kan worden gevoerd, wezen uit dat het standpunt, als zou reizen per spoor kostbaar zijn, algemeen verspreid is, en dat het goederenvervoer ruim zo duur is ».

Hoeveel abonnees beseffen wat ze voor de prijs van een krant aangeboden krijgen ?

In dat verband betreurt hij dat de zakenlui niet gevoelig zijn voor de tariefverlagingen, en zulks in weerwil van een merkelijke verbetering van de kwaliteit van de dienst, maar hij betreurt vooral dat dit niet-gevoelig-zijn een duidelijk bewijs is van de zwakte van onze eigen overtuigingstechnieken.

Wij willen er bovendien de aandacht op vestigen dat de auteur het, commercieel gezien, belachelijk en zinloos acht de term « tweede klas » te gebruiken. « Waarom niet »Economische« invoeren in plaats van »Tweede klas«  ? De uitdrukking zou wonderwel passen bij de campagne die de idee wil verspreiden dat al wie per trein reist, waar voor zijn geld krijgt. Men zou zeker niet veel reizigers vinden, althans niet onder hen die »tweede klas« reizen, welke met een zodanig snobisme behept zijn dat zij vooroordelen zouden hebben tegen de slogan »Reis Economisch« . Wel integendeel, vermits het begrip volgens welk sparen een deugd is, nog immer ruime weerklank vindt ».

Indien we over dit « agressieve » artikel hebben gesproken, is het om een voorbeeld te geven van de nieuwe « marketing »-geest waaraan wij in Het Spoor van februari ll een bijdrage hebben gewijd.


Bron : Het Spoor, juli 1971