Homepagina > Het Spoor > Geschiedenis > Getuigen van gisteren > Die kathedralen van glas en roet
Die kathedralen van glas en roet
P. Pastiels.
woensdag 3 september 2008, door
Alle versies van dit artikel: [français] [Nederlands]
Weinige stations dragen op onze dagen nog de weelde van een overkapping die als een hoge serre van ijzer en glas op majestueuze wijze perrons en sporen overkoepelt. Die klank- en lichtkathedralen, welke het nobele privilege waren van grote stations, hebben de plaats geruimd voor meer sobere en moderne gebouwen. Wellicht daarom worden ze nog zo vaak met heimwee geëvoceerd. Zachtjes overvalt ons dan de herinnering aan vreemde cantates die opstijgen uit de wazige nevel van een schemerachtig station, een herinnering die ons meevoert in haar wonderlijke betovering...
Onze reis vangt aan onder het «glasraam» van Antwerpen-Centraal. De havenstad is terecht trots op haar mooi hoofdstation dat ontworpen werd door architect Delacenserie (een man uit Brugge ; het was, daarentegen, de Antwerpenaar Schadde die de plannen van het station Brugge tekende). Er wordt beweerd dat de «Midden-statie» het mooiste station van het continent is, wat natuurlijk niet kon worden gezegd van het eerste «Centraalstation». Dat was, inderdaad, maar een houten barak die in 1854 - eindelijk ! zeiden de mensen toen - vervangen werd door een soort Zwitsers paviljoen dat zijn oude dagen in Dendermonde zou gaan slijten. Het indrukwekkende gebouw beheerst het ruime vergezicht op de Keyserlei en herinnert aan het luisterrijke bewind van Leopold II. Wachtend op de bloktrein die ons naar Mechelen en verder zal voeren, hebben we al de tijd om onze aandacht te wijden aan de mooie locomotief type 1 Staat nr 263, met haar schitterend koper werk en haar grote, gulzige wielen. De reizigers zijn beter beschut tegen het gure weer dan de machinisten die zich goedschiks moeten verschuilen in de rudimentaire cabine van de locomotief omdat ze blootgesteld zijn aan de uiteenlopende grillen van het klimaat.
Rixke Rail’s Archives