Homepagina > Het Spoor > Gedicht - Lectuur - Schilderij > Het gebeurde in de sneltrein 215
Het gebeurde in de sneltrein 215
Een verhaal van Mario Casacci, geïllustreerd door Guy Bosquet.
maandag 5 mei 2014, door
Zes kleine vrachtauto’s van de politie reden snel achter het rijtuig van Berilli op de kust ten zuiden van Nettuno. Mike en Alexander hadden in het rijtuig van de commissaris plaats genomen. Op zijn bevel, moesten zij bij de patrouilles blijven die belast waren met de omsingeling van de villa “Tre Palme”. Zij hadden opdracht de bandieten te identificeren die eventueel zouden kunnen ontsnappen.
De rijtuigen stopten aan de rand van een dennenwoud. De agenten stapten vlug uit, verdeelden zich in kleine patrouilles en begonnen hun opmars in de richting van de villa. De drie eersten gingen zich opstellen onder de muur van de afsluiting rond de tuin. Plots werd de stilte onderbroken door twee korte revolver knallen, onmiddellijk gevolgd door de karakteristieke kogelregen uit een machinegeweer.
Mike en Alexander, verborgen achter een boom, wisselden een onverklaarbare blik: zonder twijfel aanvaardden zij slechts met tegenzin deze rol van toeschouwer. Vooral voor Lisandrone, zag het er wel een beetje uit alsof hij aan de voorgenomen taak verzaakte, hij die gezworen had zijn vermoorde vriend te wreken.
De schoten hielden niet meer op: reeds waren enkele agenten erin geslaagd tot in de tuin door, te dringen. Plotseling verhief zich, te midden van de schietpartij, de schelle stem van een vrouw. “Houdt op! Houdt op! Schiet niet meer!”, schreeuwde zij. Haar oproep richtte zich ongetwijfeld zowel tot de agenten als tot de bandieten.
Berilli beval onmiddellijk het vuur te staken. Een vreemde stilte hing rond de villa. “Schiet niet. Wij werpen onze wapens neer en geven ons over”, schreeuwde de vrouwenstem. Op de drempel van de deur zag men inderdaad een meisje verschijnen gevolgd door twee mannen. De handen omhoog, schreden zij langzaam op de agenten toe.
“Daar is zij... ja, zij is het! Het meisje in het rood, zij die zich in de trein bevond”, schreeuwde Lisandrone. Maar de andere, de Zuidamerikaan, die zie ik niet!”
Men kon, inderdaad, weldra vaststellen dat de man van de sneltrein 215, erin geslaagd was te vluchten...
Bron: Het Spoor, maart 1961
Rixke Rail’s Archives
