De seinen met armen van de NMBS

Na de biografie van John Saxby, de pionier van de seininrichting, leek het ons gepast een en ander te vertellen over de seinpalen met armen, die voor heel wat reizigers het ware symbool zijn van de seininrichting van het spoor. De oude seinarmen brachten, door een stel van stangen, hun beweging over op een onafhankelijk drieogig scherm met gekleurde glazen (rood, geel en groen) die, b.v., ’s nachts en bij mistig weer zichtbaar zijn. Bij de meer recente seinen is het drieogig scherm in de seinarm ingebouwd.

Aan de uitgang der stations treffen we rangeerseinen aan. Het rode stoplicht is vervangen door een paars licht om de aandacht erop te vestigen dat die seinen niet bestemd zijn voor de bestuurders van treinen «in volle baan».

Tussen de sporen bemerken we een eigenaardig toestel : het spoorcontact (in spoorwegtaal «krokodil» genoemd) waarvan de vorm, met een beetje goede wil, aan dat hagedisachtige dier doet denken. Het is een vast elektrisch contact, van brons, dat zich in het spoor bevindt op dezelfde hoogte van de waarschuwingsseinen (gele seinarmen) die op een zodanige afstand vóór de stopseinen (rode seinarmen) geplaatst zijn dat de bestuurders, indien nodig, de trein kunnen remmen. Verbonden met de seinarm van het waarschuwingssein, komt het spoorcontact in aanraking met een onder de locomotief bevestigde borstel waardoor aan boord van de machine een alarmfluit in werking treedt.