Wereld: Snelheid beslissend bij concurrerend verkeer

„Versnelde vooruitgang is geen monopolie meer van het vliegtuig.” Dat kan men lezen in het „Bulletin de l’Institut des Transports aériens” (T.T.A.).

Het ITA is van oordeel dat het aandeel van het vliegtuig in het totale reizigersverkeer kan worden geschat op 4 % voor afstanden van 100 tot 500 km, op 10 % voor afstanden tussen 500 en 1.000 km en op 50 % voor afstanden van 1.000 tot 4.000 km. Boven 4.000 km heeft het vliegtuig bijna volledig het vervoermonopolie.

Het betrekkelijk belangrijke aandeel van het vliegtuig in het vervoer op trajecten tussen de 500 en 1.000 km, waardoor de reiziger in staat wordt gesteld dezelfde dag nog terug te reizen, is begrijpelijk. Maar op deze trajecten zou „een verdubbeling van de snelheid, zegt de ITA. geen noemenswaardig voordeel opleveren op een moment dat het vervoer te land een deel terugwint van de voordelen die het de laatste jaren op het gebied van snelheid, frequentie en comfort had moeten prijsgeven.”

Het streven naar hoge treinsnelheden op het spoor, is in de omgeving van het luchtvaartverkeer niet onopgemerkt gebleven: „... Vooral op de middelbare afstanden rijst het probleem van de verhoging van de snelheden. Getuigen hiervan het houden, te Wenen, van een symposium van de hoge snelheden op het spoor in juni 1968, alsmede de nieuwe projecten uitgewerkt met het oog op het versnellen van het verkeer tussen de steden. Naar aanleiding van deze projecten dient, in sommige gevallen, het probleem van de concurrentie”vliegtuig-trein" in nieuwe termen gesteld te worden. De overbezetting van de luchthavens en de moeilijkheden om van de stadscentra naar de luchthavens te komen, maken op dit ogenblik elke verhoging van de snelheid en van de capaciteit der toestellen illusoir. Het voorbeeld van de Tokaïdolijn heeft aangetoond dat over middelgrote afstanden een moderne spoorweg een ernstige concurrent kan zijn voor het vliegtuig.