België: dat mag ook wel eens

Wie dagelijks per spoor reist, heeft wellicht al een blinde treinreiziger een handje kunnen helpen. Dit lijkt alleszins niet zo onwaarschijnlijk sedert heel wat visueel gehandicapten in dienstverband werken en zich net als vele andere werknemers, elke dag verplaatsen.

Volgens de Vereniging die hun beroepsbelangen behartigt zijn de visueel gehandicapten voor het forensen vaak of haast uitsluitend aangewezen op de trein. Bovendien, zo meent ze verder, zou de trein een belangrijke schakel zijn die het deze mensen mogelijk moet maken deel te hebben aan het socio-culturele leven. De Vereniging vermoedt zelfs dat, alle verhoudingen in acht genomen, een blinde meer per spoor reist dan een ziende: zelfstandig kan hij geen gebruik maken van particuliere vervoermiddelen, maar hij kan wel alleen per spoor reizen.

Dit pleidooi voor de trein klinkt natuurlijk sympathiek. Belangrijker is evenwel dat het spoorwegpersoneel geloofd wordt om de gepaste hulp die het de blinden steeds biedt. Het wordt tevens gedankt voor de toewijding en de vriendelijkheid waarmee het die reizigers begeleidt.

„Het is, aldus tekstueel een woordvoerder van de Vereniging, telkens weer verrassend en hoopvol te mogen ondervinden met welke diepe menselijkheid het NMBS-personeel weet te helpen en dit in eert bedrijf waar doeltreffendheid en stipte uurregeling lijken te primeren.”

Nou, dat mag ook wel eens. En nu maar hopen dat die bloemetjes op het juiste adres terechtkomen.