Homepagina > Het Spoor > Buitenland > Locomotieven uit alle windstreken > N.M.B.S. type 126.

N.M.B.S. type 126.

Phil Dambly.

maandag 31 december 2007, door Rixke

Alle versies van dit artikel: [français] [Nederlands]

Om de tonnenmaat van treinen in binnenverkeer te kunnen verhogen zocht de N.M.B.S. naar locomotieven die een zo doeltreffend mogelijk gebruik maken van hun adhesiegewicht. Met dat doel beproefde ze, vanaf 1964, 5 experimentele locomotieven type 126. De door een locomotief ontwikkelde trekkracht aan de koppeling, stemt overeen met de wrijvingskracht aan de omtrek van de drijfwielen op de spoorstaaf. Ze wordt beperkt door: de wrijvingscoëfficiënt van de drijfwielen op de spoorstaaf (adhesiecoëfficiënt); door de aandrukkingskracht van het wiel op de spoorstaaf (adhesiegewicht). Wanneer de kracht aan de omtrek van de drijfwielen hoger ligt dan de adhesiekracht, slaan de wielen door. Dat doorslaan kan slechts gestuit worden door het uitschakelen van de aandrijvingkracht, wat de aanloop bij het starten onderbreekt.

Op de locomotieven typen 122 en 125 hebben de twee assen van een draaistel de vrije loop; ze worden afzonderlijk en onafhankelijk aangedreven door een motor met neusophanging. De twee bogies draaien rond een draaitrap of schamelpot die aan de kast bevestigd is. Die draaitrap houdt het draaistel op zijn plaats en brengt de trekkracht aan de omtrek van de drijfwielen over op de trekhaak.

De locomotieven zijn zo opgevat dat, tijdens de stilstand de belasting op alle assen gelijk is. Tijdens de rit verdwijnt die gelijkheid in belasting. Er wordt een trekkracht uitgeoefend op de draaitrap van elk draaistel, terwijl de kracht aan de omtrek van de drijfwielen ter hoogte van de spoorstaaf ontwikkeld wordt. Die twee krachten verwekken een moment dat het draaistel doet „steigeren”. Dat brengt een overbelasting met zich van de ontlasting van het vooras. Daar, uiteindelijk het „steigeren” van de draaistellen samengaat met dat van de kast, zijn de belastingen op de vier drijfassen verschillend op het ogenblik waarop de trekkracht aan de koppeling ontwikkeld wordt.

De locomotieven type 126 zijn uitgerust met:

Om te vermijden dat een wiel op een zone met geringe adhesie zou gaan doorslaan, zijn de bewegingen van de twee assen van een draaistel, die elk afzonderlijk door een motor aangedreven worden, gesynchroniseerd door een tandwieloverbrenging. De as die dreigt door te slaan, kan, in een zekere zin, steunen op de as waarmee ze verbonden is. De twee motoren en hun tandwielenstellen, zijn geborgen in eenzelfde waterdichte kast, die op het frame van het draaistel bevestigd is. Dit draaistel gedraagt zich eigenlijk als een eenmotorig draaistel.