Er roert wat bij het spoor

Een Europese dimensie
De rol van de U.I.C.
Op het boeiende maar ingewikkelde gebied van de automatisering, is het nut aan een ruime internationale samenwerking duidelijk merkbaar. Vanzelfsprekend behoren de hh. Lataire, voorzitter van de U.I.C. en Armand, algemeen secretaris, tot degenen die het meest aansturen op de noodzaak om aangepaste vormen te vinden voor een internationale aanpak van de omvangrijke problemen die door de cybernetica gesteld worden.
Maar laten wij Louis Armand (…)

„Er is nog altijd een overweg...”
De wegwachter sterft uit... Administratief en professioneel gesproken althans!
De rolsluitboom die ten koste van heel wat spierkracht, knarsend en hotsend, over de weg rolde, is verzeild geraakt in onze spoorwegfolklore, net als de stoomlocomotieven en de beruchte derde klasserijtuigen met houten zitbanken. Thans valt de sluitboom als het ware uit de lucht en dwarsboomt ons bij wijze van spreken letterlijk en figuurlijk met de onverbiddelijkheid van het (…)

Van de C.V.L. tot de robottrein...
De centrale verkeersleiding
Aanvankelijk waren de seinposten nogal rudimentair en hing de veiligheid van het verkeer hoofdzakelijk af van de seingevers. De inlichtingen over de werkelijke loop van de treinen op een bepaalde lijn, waren vaak onvolledig, onnauwkeurig en steeds laattijdig. Nu was het op grond van die inlichtingen (op vrij empirische wijze dus) dat de stationschefs het verkeer moesten regelen. De centralisatie van de inlichtingen over de (…)

Ons tijdperk wordt gekenmerkt door een voortdurende versnelling van de technische vooruitgang. Zich hierop baserend, hebben sommigen misschien gedacht dat de spoorweg, als eerste onder de moderne vervoermiddelen, ook als eerste zou hebben afgedaan en, derhalve, als eerste zijn pensioen zou moeten nemen, net als een ambtenaar die de leeftijdsgrens bereikt heeft.
Vandaag gelooft niemand nog in dat sprookje. Een beetje overal ter wereld constateert men een nieuwe opflakkering van de (…)

Naar een cybernetisch beheer
Het goederenvervoer is de wisselvallige sector van de spoorwegen in die zin dat men, bij wijze van spreken, vandaag nooit weet hoe hij er morgen zal uit zien.
Voor het reizigersvervoer ligt het probleem wel anders. Vanzelfsprekend kent men niet precies het aantal reizigers die zich op een bepaalde dag, een bepaald uur, voor een bepaalde trein zullen aanmelden. Maar het vervoer biedt voldoende constanten om, dank zij de ondervinding, vooruitzichten op te (…)

De automatisering in het leven van een groot station.
Het mierennest Brussel-Zuid.
Een (automatisch) distributietoestel bezorgt me een perronkaartje. Ik laat het knippen (voor wanneer het automatische toestel zoals in de trams ?) en begeef me dan naar de escalator die (natuurlijk automatisch) in werking treedt.
De wijzers van de grote klokken (kijk, nog een automatisme) springen naar de volgende minuut met het synchronisme van een troep girls. En het korte klapperen van de (…)

De waakinrichting.
De niet meer zo jonge maar toch nog sportieve heer die op ’t nippertje een zitplaats, vlak tegenover mij, kan „veroveren”, is niet tevreden.
— Ik weet niet wat er, vandaag de dag, aan die treinen scheelt ! In mijn tijd... nou ja, toen het nog per stoomlocomotief ging, vertraagde een trein die het station binnenreed, geleidelijk. Met een beetje ondervinding, kon je ongeveer uitrekenen waar hij ging stoppen. Ik had mijn eigen techniek. Ik stelde me op in de „achterste (…)

Het automatische blokstelsel en de „al relais”seinhuizen.
— Daar heb je het ! Een stilstand midden in ’t vlakke veld.
Onmiddellijk hangen er al ’n boel hoofden uit de ramen. De spoorbaan wordt, als ’t ware, met kennersblik overschouwd. Maar zover ’t oog reikt, valt er niets te bespeuren. Wee de hoofdwachter die zich op de berm waagt. Dadelijk wordt hij bestookt met allerhande vragen die niet altijd even vriendelijk zijn:
— Wel chef, moet je even uitblazen?
— Wordt er niet verder (…)